Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε χθες Πέμπτη 17 Μαΐου στο Δημοτικό κηποθέατρο Λεμεσού η συναυλία με θέμα «η Ρωμανία κι αν πέρασε ανθεί και φέρει κι άλλο» που διοργάνωσε η Φιλόπτωχος αδελφότητα της Ιεράς Μητροπόλεώς μας. Οι θεατές που ξεπερνούσαν τους 1700 είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν στην πόλη των πόλεων, στην βασιλεύουσα πόλη του Κωνσταντίνου, στην Κωνσταντινούπολη μέσα από τα τραγούδια που ερμήνευαν η γνωστή ελληνίδα ερμηνεύτρια Αρετή Κετιμέ μαζί με τα αδέρφια Πέτρο και Γρηγόρη Παπαεμμανουήλ και τον συμπατριώτη μας Γιώργο Καλογήρου. Τους ερμηνευτές πλαισίωναν το μουσικό σχήμα της Μητροπόλεώς μας και η χορωδία «Ανατολή».

Την εκδήλωση χαιρέτησε ο Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεώς μας και πρόεδρος της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Αρχιμανδρίτης Ισαάκ. Ομιλία απεύθυνε η συγγραφέας-λογοτέχνης κα Μόνα Σαββίδου-Θεοδούλου πρόεδρος του Συνδέσμου Μικρασιατών Κύπρου. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης μας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βόστρων κ. Τιμόθεος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος, οι Αρχές της πόλεώς μας, Εκπαιδευτικοί και άλλοι εκλεκτοί προσκεκλημένοι.

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Χρισόστομος και την γενική επιμέλεια ο Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος Αρχιμ Ισαάκ.

Ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό δέν εἶναι μία ἀποτυχία πού ἀποκαταστάθηκε κάπως μετά τήν Ἀνάστασή του. Ὁ ἴδιος ὁ θάνατος πάνω στό Σταυρό εἶναι μία νίκη. Νίκη τίνος πράγματος; Μόνο μία ἀπάντηση μπορεῖ νά ὑπάρξει: Ἡ νίκη τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης. «Κραταιά ὡς θάνατος ἀγάπη...ὕδωρ πολύ οὐ δυνήσεται σβέσαι τήν ἀγάπην» (Ἆσμα ᾎσμ. 8, 6-7). Ὁ Σταυρός μᾶς δείχνει μίαν ἀγάπη πού εἶναι δυνατή σάν τό θάνατο, μίαν ἀγάπη ἀκόμη πιό δυνατή.

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης κάνει τήν εἰσαγωγή τῆς διηγήσης του γιά τό Μυστικό Δεῖπνο καί τό Πάθος μ' αὐτά τά λόγια: «...ἀγαπήσας τούς ἰδίους τοὺς ἐν τῷ κόσμω, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς» (Ἰω. 13,1). Τό ἑλληνικό κείμενο λέει εἰς τέλος, πού σημαίνει «ὡς τό τέλος», «ὡς τό ἔσχατο σημεῖο». Κι αὐτή ἡ λέξη τέλος ἐπαναλαμβάνεται ἀργότερα στήν τελευταία κραυγή τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό: «Τετέλεσται» (Ἰω. 19,30). Αὐτό πρέπει νά ἐννοηθεῖ ὄχι σάν κραυγή αὐτοεγκατάλειψης ἤ ἀπόγνωσης, ἀλλά σάν κραυγή νίκης: Τελείωσε, κατορθώθηκε, ἐκπληρώθηκε!

Τί ἐκπληρώθηκε; Ἀπαντᾶμε: Τό ἔργο τῆς ὀδυνώμενης ἀγάπης, ἡ νίκη τῆς ἀγάπης πάνω στό μίσος. Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Θεός μας, ἀγάπησε τούς δικούς του ὡς τό ἔσχατο σημεῖο. Ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τόν κόσμο, ἀπό ἀγάπη γεννήθηκε σάν ἄνθρωπος μέσα σ' αὐτό τόν κόσμο, ἀπό ἀγάπη πῆρε πάνω του τή διασπασμένη ἀνθρώπινη φύση μας καί τήν ἔκανε δική του. Ἀπό ἀγάπη ταυτίστηκε μ' ὅλη μας τήν ἀπελπισία.